و باز هم غزل

و خاطرات زیبایی برایم به یادگار گذاشت.

حضور هم بغض همیشه غربتم، ابوالفضل صمدی عزیز هم بسیار به ماندگاری خاطراتمان افزود.

جای همه دوستان مشترک خالی

ما بو دیم و غزل و....

و امّا

         غزل....

ای عشق! من باغ به یغما رفته ای سردم

این بار هم حق با تو بود،آری کم آوردم

ماه کدامین آسمان بودی که من هر شب

در جستجویت مردنم را دوره می کردم

در زیر جلد نوبهارم یک خزان خفته است

سیلی به صورت خورده ام،آیینه دردم

گفتم مرو،من از شب بی ماه می ترسم

رفتی ولی،نفرین به این تقدیر نامردم

من خوب می دانم،نمی آیی به بیداری 

در خوابها دنبال ردّی از تو می گردم

* * *

وزن غزلهایم فقط تکرار نامت شد:

سارای من،سارای من،سارای من،سارا......